پیش زمینه: ورتبروپلاستی از راه پوست (Percutaneous Vertebroplasty) به عنوان یک روش درمانی موثر و نسبتا جدید می تواند مهره های شکسته را تقویت کند و درد شکستگی های ناشی از پوکی استخوان را کاهش دهد. مطالعه حاضر به منظور دستیابی به نتایج چنین درمانی در شکستگی های مهره های ناشی از پوکی استخوان انجام شد. مواد و روش ها: در طی این مقاله، تمام بیماران مبتلا به شکستگی مهره های پوکی استخوان که عمل ورتبروپلاستی را انجام داده بودند، قبل و بعد از ورتبروپلاستی توسط VAS (Visual Analogue Scale) مورد بررسی قرار گرفتند. عوارض بعد از ورتبروپلاستی، عفونت (infection)، ضایعه عصبی (nerve lesion)، نشت سیمان مهره اضافی (extra vertebrae cement leakage)، نشت سیمان به ریه و شکستگی مهره مجاور (cement-to-lung leakage and adjacent vertebrae fracture) ثبت شد. داده های آماری وارد نرم افزار آماری SPSS نسخه 24 شد و تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از آزمون های مربع کای (Chi-square) و تی مستقل (independent t-test) انجام شد. یافته ها: از میان 40 مورد بررسی شده، 10 مورد (25%) مرد و 30 مورد (75%) زن بودند. میانگین سنی بیماران بین 26 تا 76 سال بود. میانگین مقیاس بینایی آنالوگ قبل از ورتبروپلاستی 06/8 و بعد از ورتبروپلاستی 34/1 بود. عارضه جانبی مشاهده شده ناشی از نشت سیمان از مهره های اضافی بود که در 8 مورد (16%) نمایان شد. هیچ گونه عوارضی از عفونت، آسیب عصبی، نشت سیمان به ریه ها و شکستگی مهره های مجاور مشاهده نشد. بر اساس ارزیابی تحلیلی، بین میانگین مقیاس آنالوگ دیداری قبل از ورتبروپلاستی با در نظر گرفتن جنسیت (485/0=p) و سن (134/0=p) تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت. همچنین تفاوت آماری معنی داری بین میانگین مقیاس بینایی آنالوگ بعد از ورتبروپلاستی با در نظر گرفتن جنسیت (325/0=p) و سن (809/0=p) وجود نداشت. اما میانگین مقیاس بینایی آنالوگ بعد از ورتبروپلاستی نسبت به قبل از ورتبروپلاستی کاهش معنی داری داشت (0001/-=p). مهره دوم کمری شایع ترین مهره درگیر بوده است. نتیجه گیری: بر اساس نتایج مشاهده شده، ورتبروپلاستی از راه پوست می تواند شدت درد را در بیماران مبتلا به شکستگی های استیوپروتیک مهره کاهش دهد.

مقدمه: سندرم آمبولی چربی (FES) عارضه‎ای شایع، جدی و گاهی کشنده در پی تروما است .این مطالعه با هدف تعیین فراوانی سندرم آمبولی چربی در بیماران دچار شکستگی استخوانی بستری در ICU بیمارستان بعثت سنندج در سالهای 80-1375 انجام شد. مواد و روشها: نوع مطالعه توصیفی ـ تحلیلی و جامعه آماری شامل 130 نفر بود. ا طلاعات مربوط به جنس، سن، تعداد استخوان شکسته، نوع استخوان شکسته، تعداد روز بستری، نوع داروی تجویز شده، فشار اکسیژن خون شریانی، سرانجام بیمار، اینتوباسیون بیمار و زمان بروز علایم سندرم آمبولی چربی از روی پرونده‎ها استخراج گردید. تجزیه و تحلیل داده‎ها با استفاده از نرم افزار SPSS win و آزمون آماری x2 انجام شد.نتایج: شیوع شکستگی در بیماران بستری در ICU در مردان حدود 5 برابر زنان می باشد و حال آنکه شیوع سندرم آمبولی چربی در مردان حدود 30 برابر زنان بود. 64.5% افراد دارای شکستگی سن 49-10 سال داشتند و 73.2% بیماران مبتلا به سندرم آمبولی سن 49-20  سال داشتند. 23.1% بیماران مبتلا به سندرم آمبولی چربی شده بودند. 70% بیماران مبتلا به سندرم آمبولی چربی دچار شکستگی‎های متعدد بودند. 75% از بیمارانی که دچار سندرم آمبولی چربی شدند شکستگی استخوان فمور داشتند. 53% بیماران مبتلا به سندرم آمبولی چربی تحت تهویه مکانیکی قرار گرفته بودند. میانگین روزهای بستری در بیماران مبتلا به سندرم آمبولی چربی 7.7 روز و در بیماران دچار شکستگی که مبتلا به سندرم آمبولی چربی نبودند، 7.5روز بود. براساس نتایج رابطه معنی‎داری بین ابتلا به سندرم آمبولی چربی و سرانجام بیماران وجود داشت (P<0.019). به طوریکه میزان مرگ و میر در بیماران مبتلا به سندرم آمبولی چربی 30% و در بیماران غیر مبتلا به سندرم آمبولی چربی 12% بود.نتیجه‎گیری: با توجه به مرگ و میر بالای سندرم آمبولی چربی به عنوان یک عارضه مهم شکستگی استخوانهای بلند می‎بایست این نوع شکستگیها را به عنوان یک اورژانس جدی تلقی نموده و اقدامات پیشگیرانه لازم از قبیل تثبیت سریع شکستگی و درمانهای دارویی را برای جلوگیری از ابتلا به سندرم آمبولی چربی انجام داد.

پیش زمینه: شکستگی تنه استخوان درشت نی ساق یکی از شایع ترین شکستگی ها در اندام تحتانی است که در صورت جابه جایی و عدم پایداری بین قطعات شکسته نیاز به عمل جراحی و ثابت کردن محل شکستگی می باشد. هدف از انجام این تحقیق مقایسه نتایج دو روش جراحی «پلاک گذاری» و میله داخل استخوانی قفل شونده در درمان شکستگی بسته تنه استخوان درشت نی ساق بود.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت آینده نگر و تصادفی در یک دوره زمانی 15 ماهه انجام شد. در این مدت تمامی بیماران دچار شکستگی بسته تنه استخوان درشت نی ساق که به دو بیمارستان آموزشی درمانی شهر اهواز مراجعه نموده و به یکی از روش های درمانی مذکور درمان شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. به این ترتیب 106 بیمار وارد مطالعه شدند. 50 بیمار با «میله گذاری» و 56 بیمار با «پلاک گذاری» درمان شدند. میزان و مدت زمان جوش خوردگی و عفونت، شاخص های ارزیابی بیماران بودند و بیماران به مدت یک سال پیگیری شدند.یافته ها: از تعداد کل بیماران، 52 نفر (92.9%) در گروه «پلاک گذاری» و 48 بیمار (96%) در گروه «میله گذاری» جوش خوردگی بدست آوردند. 4 نفر (7.8%) در گروه «پلاک گذاری» و 2 نفر (4%) از گروه «میله گذاری» جوش نخوردند. میزان عفونت با پلاک نسبت به میله به صورت معنی داری بیشتر (p=0.034) و میانگین زمان جوش خوردگی با میله نسبت به پلاک به صورت معنی داری کمتر بود.(p=0.006) نتیجه گیری: از نظر میزان جوش خوردگی تفاوت آشکاری بین «پلاک گذاری» و «میله گذاری» در شکستگی های بسته تنه تی بیا دیده نمی شود، لیکن «پلاک گذاری» با جوش خوردن کندتر و با احتمال عفونت بیشتری همراه است.

زمینه و هدف: شکستگی ساق، شایعترین شکستگی استخوان های بلند در بالغین است و خصوصا در موتور سواران این شکستگی بصورت باز دیده می شود و در بسیاری موارد درمان اولیه با اکسترنال فیکساتور شروع می شود ولی در مورد روش ادامه درمان تا جوش خوردن کامل اختلاف نظر زیادی هست که هم از نظر نتایج هم از نظر عوارض و هم از نظر نظریه، تفاوت های زیادی دارند.مواد و روش ها: 43 بیمار در این مطالعه بررسی شدند. چنانچه در ماه چهارم پس از کارگذاری اکسترنال فیکستاور علایم یونیون دیده نشود، از گرافت استخوانی ایلیاک در محل شکستگی برای ایجاد یونیون استفاده می شود و چنانچه لازم باشد در همان موقع الاینمنت و وضعیت قطعات اصلاح می شود و سپس تا شش ماه پیگیری می گردند.یافته ها: در 38 مورد بدون عارضه ای خاص شکستگی جوش خورد ولی در 2 مورد در پایان ماه ششم یونیون کامل نبود و گرافت استخوانی مجدد انجام شد و در 3 مورد عفونت در محل شکستگی که گرافت شده بود، رخ داد و مجبور به خارج کردن عفونت و استفاده از روش درمانی دیگری شدیم.نتیجه گیری: با توجه به کم هزینه بودن و قابل انجام بودن و نتایج خوب از نظر ایجاد یونیون و نیز کم عارضه بودن روش گرافت استخوانی در جا در ادامه درمان شکستگی های ساق که با اکسترنال فیکساتور درمان شده اند، به نظر می رسد در شرایط کنونی ما روش مناسبی باشد.

از مشکلات درمانی در شکستگیهای باز ران که با نقص وسیع استخوانی همراه می باشند طول درمان و خطر عفونت و محدودیت حرکتی زانو می باشد. امروزه استفاده از آلوگرافت های بزرگ استخوانی در اعمال جراحی بازسازی استخوان در حال گسترش است.این مطالعه با هدف گزارش دو مورد استفاده از آلوگرافت استخوانی در شکستگی های وسیع باز استخوان ران انجام شده است.معرفی بیماران: آقای 25 و 23 ساله که دچار شکستگی باز و وسیع ران نوع III بازگاستیلو شده بودند با استفاده از آلوگرافت استخوانی تحت عمل جراحی ران قرار گرفتند. جوش استخوانی در هر دو مورد بخوبی اتفاق افتاد. دبریدمان زخم و آنتی بیوتیک مناسب تجویز گردید.نتیجه گیری: به نظر می رسد که استفاده از آلوگرافتهای استخوانی به عنوان یک روش جدید و کم خطر می تواند بکار رود.

پیش زمینه: شکستگی دیستال رادیوس یک صدمه شایع است که همه روزه در اورژانس های ارتوپدی مشاهده می شود. علی رغم شیوع بالا، در مورد چگونگی درمان شکستگی های ناپایدار هنوز اختلاف نظر وجود دارد. روش پین و پلاستر یکی از روش هایی است که علی رغم قدیمی بودن، هنوز هم جایگاه خود را در درمان این شکستگی ها حفظ کرده است. در این تحقیق نتایج درمانی دو تکنیک مختلف پین و پلاستر بر روی بیماران مراجعه کننده به سه مرکز دانشگاهی در سالهای 81 و 82 بررسی شد.مواد و روش ها: تحقیق به روش کارآزمایی  بالینی از نوع مقایسه دو روش درمانی با پین و پلاستر انجام شد. 54 بیمار بین سنین 40 تا 67 سال با 57 شکستگی دیستال رادیوس از نوع ناپایدار به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند، یک گروه پین در پروگزیمال اولنا و در گروه دیگر در دیستال رادیوس، و در هر دو گروه پین های پایین در متاکارپ ها گذاشته شدند. نتایج درمان براساس معیارهای آناتومیک جااندازی در پرتونگاری یعنی جهت گیری رادیال، جهت گیری سمت قدام، اختلاف طول اولنا و نیز وجود فاصله یا اختلاف سطح با هم بلافاصله بعد از عمل و در هفته های 3 و 8 و 16 مقایسه شدند. ضمنا وجود عوارض در دو گروه بررسی و با هم مقایسه شد.یافته ها: از نظر حفظ جاانداری، هردو روش به طور مشابه موثر بودند. سه مورد فلج موقت در شاخه سطحی عصب رادیال در گروه شانز رادیوس دیده شد. شل شدن شانز در گروه رادیوس در 8 مورد و در گروه اولنا در دو مورد مشاهده شد. این دو عارضه هیچ کدام تاثیر قابل توجهی در نتیجه نهایی نداشتند.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که استفاده از هر دو روش پین و پلاستر در درمان شکستگی های دیستال رادیوس که با ترومای با شدت کم ایجاد شده باشند، به یک اندازه موثر بوده و انتخاب مناسبی برای درمان می باشند.

زمینه و هدف: دو روش مرسوم درمان شکستگی های تنه تیبیا، روش ثابت کردن داخلی با پلاک و کارگذاری میله در داخل کانال استخوان می باشد. از آنجایی که هر یک از این روشها معایب و محاسنی دارد لذا این مطالعه با هدف بررسی مقایسه ای نتایج درمانی شکستگی تنه استخوان تیبیا با دو روش فوق انجام شد.روش بررسی: این مطالعه بصورت کارآزمایی بالینی بر روی 90 بیمار مبتلا به شکستگی تنه تیبیا انجام گرفت. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه درمان با پلاک (گروه I) و درمان با میله داخل کانال استخوانی (گروه II) تقسیم شدند و پس از درمان دو گروه از نظر متوسط زمان جوش خوردن، مدت زمان بستری در بیمارستان، ضخامت کال استخوانی، دامنه حرکتی زانو و مچ پا و متوسط زمان بازگشت بکار مقایسه شدند. داده ها با استفاده از آزمون های t و t مستقل تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: بر اساس این مطالعه به ترتیب در گروه I و II متوسط زمان جوش خوردن شکستگی 0.25±4.8 و 0.24±3.4 ماه، متوسط زمان بستری در بیمارستان 0.03±5 و 0.04±3 روز و متوسط ضخامت کال استخوانی پس از 4 هفته 0.05±2.5 و 0.06±4 میلی متر، متوسط زمان رسیدن به دامنه حرکتی زانو در حد 130 درجه 0.05±3 و 0.06±1.5 ماه، و متوسط زمان رسیدن به دامنه حرکتی 50 درجه مچ پا 0.04±3.5 و 0.03±2 ماه و متوسط زمان بازگشت بکار 0.07±5.2 و 0.04±3 ماه بود. در کلیه موارد مورد بررسی اختلاف مشاهده شده معنی دار بود به طوری که در گروه II نتایج بهتری بدست آمد (p<0.05).نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، روش ثابت کردن شکستگی تنه تیبیا با استفاده از میله داخل کانال استخوانی نسبت به استفاده از پلاک ارجحیت دارد.

زمینه و هدف: پوکی استخوان اصلی ترین علت شکستگی های گردن استخوان ران در دوران سالمندی می باشد. این شکستگی ها هزینه سنگینی را از بودجه های خدمات بهداشتی به خود اختصاص می دهند. شاید ارزشیابی دقیقی از این هزینه ها، کمک بزرگی در جهت انجام مطالعات اقتصادی ـ بهداشتی به منظور ارزیابی کفایت و اثربخشی راهبردهای غربالگری و پیشگیری در مورد این مشکل بهداشتی باشد. در کشور ما تا به امروز هیچ آمار و اطلاعاتی در مورد بار اقتصادی ناشی از شکستگی های لگن محاسبه نشده است. هدف از این مقاله برآورد متوسط هزینه های مستقیم پرداخت شده به ازای هر بیمار دچار شکستگی لگن می باشد. روش کار: این مطالعه به صورت مقطعی بر روی پرونده 200 بیمار مراجعه کننده با شکستگی لگن به بخش ارتوپدی بیمارستان سینا در طی سال های 1382-1377 صورت گرفت. برای هر کدام از بیماران پرسشنامه ای دقیق از هزینه های مربوط به خدمات بیمارستانی انجام شده، تهیه گردید و از روی پرونده هر کدام از آنها اطلاعات مورد نیاز استخراج و به داخل هر پرسشنامه منتقل گردید. علاوه بر اطلاعات مربوط به هزینه ها، اطلاعات شامل نوع تروما و شکستگی، سن، وضعیت تاهل، جنس، نوع پروتز و وسایل استئوسنتز به کار برده شده، سابقه ابتلا به بیماری، مصرف دارو، مصرف سیگار، وضعیت سلامتی در زمان مرخص شدن از بیمارستان، سابقه شکستگی در اقوام درجه اول و... در داخل هر پرسشنامه ثبت گردید. یافته ها: متوسط هزینه پرداخت شده به ازای هر بیمار با شکستگی لگنی 320/933/4 ریال(588 دلار) برآورد گردید. متوسط روزهای بستری به ازای هر بیمار، 16 روز، سن متوسط بیماران، 60 سال و سن متوسط بیماران بالای 50 سال، 71 سال محاسبه شد. 49% بیماران، مرد و 51% آنها، زن بودند. 72% از شکستگی ها سرویکال و 28% از آنها تروکانتریک تشخیص داده شده بودند.بیش ترین وسیله به کار برده شده در اعمال جراحی پیچ و پلاک فشاری( D.H.S ) با 5/41% موارد بود و در نهایت 5/2% از بیماران در طول اقامت در بیمارستان فوت شدند. نتیجه گیری کلی: با در نظر گرفتن هزینه متوسط 320/933/4 ریال، به ازای هر بیمار مراجعه کننده با شکستگی لگن و شکستگی پروگزیمال گردن استخوان ران و برآورد کل هزینه های درمان معادل با 000/720/932/226 ریال در سال، باید این شکستگی ها را به عنوان مساله بزرگ اقتصادی ـ بهداشتی در نظر گرفت و ابزار مناسبی در جهت پیشگیری از این مشکل بهداشتی تعیین کرد.

ترمیم شکستگی شامل تکثیر و تمایز چندین نوع بافت در یک توالی و به دنبال آن بازسازی است. همه این فرایندها ممکن است تحت تأثیر داروها قرار گیرند. برخی داروها می توانند روی تکثیر بافت کالوس اولیه، برخی دیگر بر تمایز سلول های غضروفی یا استئوبلاست، تشکیل مویرگ ها، حساسیت به ورودی مکانیکی و غیره تأثیر بگذارد؛ بنابراین موضوع داروها و ترمیم شکستگی نه تنها شامل داروشناسی و ارتوپدی می شود، بلکه دامنه وسیعی را نیز شامل می شود. گام های ترمیم استخوانی بعد از آسیب استخوانی شامل: گام اول مرحله تورم، گام دوم ترمیم استخوان اولیه (طی 4 تا 21 روز بعد، دور استخوان شکسته کال ایجاد می شود. این مرحله، ماده ای به اسم کلاژن به تدریج جای لخته خون را می گیرد)، گام سوم ترمیم استخوان ثانویه (تقریباً دو هفته بعد از شکستگی، سلول هایی به اسم استئوبلاست دست به کار می شوند. این سلول ها باعث جوش خوردن استخوان جدید می شوند و مواد معدنی موردنیاز برای استحکام استخوان را تأمین می کنند) و گام چهارم مرحله بازسازی (این مرحله سلول هایی به نام استئوکلاست تغییر و تعدیل موردنیاز را انجام می دهند. این سلول ها هر استخوان اضافه ای را که در این مرحله ترمیم شکل گرفته تجزیه می کنند تا شکل استخوان به حالت عادی برگردد). امروزه در ارتوپدی دامپزشکی و انسانی برای تحریک التیام شکستگی ها، سرعت بخشیدن به اتصال مفصلی و ترمیم نقیصه های استخوانی از پیوند استخوانی خودی یا غیر خودی استفاده می شود. استخوان پیوندی خودی علاوه بر مواد تحریک کننده التیام، حاوی سلول هایی است که واکنش های ایمنی را تحریک نمی کند و باعث انتقال بیماری های مسری نمی شود. در حال حاضر باتوجه به مشکلاتی که پیوند خودی استخوانی دارد، تمایل برای استفاده از پیوند استخوانی غیرخودی مثل آلوگرافت و زنوگرافت بیشتر شده است. هیدروکسی آپاتایت سینتیک، تری کلسیم فسفات و ترکیب هر دوی آن ها ازجمله مواد متداول برای پیوند استخوان هستند. هیدروکسی آپاتیت به عنوان داربست جهت رشد سلول های استخوان ساز کار می کند تارانتولا کوبنسیس عصاره ای است که به شکل وسیعی در درمان تومورها، آبله ها، سپتی سمی و بیماری های توکسمیک مورداستفاده قرار می گیرد. همچنین از دیگر موادی که به عنوان جایگزین استفاده می شود، پس از کاشت در محل ضایعات استخوانی، باعث القای تمایز سلول های مزانشیمی متمایزنشده موجود در محل ضایعه به سلول های غضروفی و یا سلول های استخوانی نابالغ و سرانجام ترمیم موفقیت آمیز نقایص می شوند.

شکستگی گردن ران کودکان نادر و کمتر از یک درصد کل شکستگی های آنان را شامل می شود. به خاطر پریوست قوی و جنس استخوان سخت با ترابکولای کمتر نسبت به بزرگسالان، 90-80 درصد این نوع شکستگی ها به دنبال صدمات با انرژی بالا و به دنبال نیروی محوری همراه چرخش و بازشدن مفصل ران و یا به دنبال ضربه مستقیم به مفصل هیپ رخ می دهد. در این مقاله روش فیکساسیون شکستگی خردشده گردن ران چپ در دختر هشت ساله سرنشین اتومبیل به دنبال تصادف گزارش شده است. حین عمل جراحی متوجه خردشدگی شدید گردن ران شدیم که با وسایل موجود (پین، پیچ، انواع پلیت و DHS کودک) غیرقابل بازسازی بود که به ناچار با روش ترانس اوسیوس با نخ فایبروایر #2 که در شکستگی های پروگزیمال بازو استفاده می شود؛ تا حد امکان و با هدف اولیه جوش خوردن ثبات برقرار گردید. سپس با پین دیستال ران و قراردادن آن در گچ اسپایکا دو طرفه نتیجه نسبتا قابل قبولی به دست آوردیم. گرچه این نوع شکستگی نادر است؛ اما با معاینه کلینیکی، تشخیص زودرس و درمان صحیح و به موقع و آشنایی با تکنیک های جراحی و فیکساسیون از عوارض بیماری کاسته و در به دست آوردن نتیجه مطلوب اثرگذار است.